Roestmijt gooi roe(s)t in het eten

Ik zal eerlijk zijn. Deze titel heb ik niet zelf bedacht, maar komt van journalist Thijs  Kierkels van Onder Glas, die me laatst interviewde over ons onderzoek aan roestmijten in tomaat. Ik vond de woordspeling wel grappig, want dit enorm kleine mijtje (0.15-0.2 mm lang) gooit inderdaad roe(s)t in het eten bij de biologische bestrijding van tomaat. Hun naam hebben ze overigens te danken aan de aan de roestige verkleuring die stengels krijgen nadat deze mijten in hoge aantallen aanwezig zijn.

Roestbruine verkleuring van tomatenstengel met roestmijten

Roestbruine verkleuring van tomatenstengel met roestmijten

De biologische bestrijding gaat over het algemeen fantastisch in tomaat. Generalistische roofwantsen als Macrolophus kunnen het merendeel van de plagen bestrijden, maar tegen deze tomatenroestmijt, Aculops lycopersici, hebben we nog geen goede oplossing. De mijten zijn te klein voor roofwantsen, die lopen er simpelweg
overheen.

Aculops lycopersici

Roofmijten daarentegen kunnen zich prima voeden met roestmijten. Het
probleem is dan ook niet dat we geen geschikte bestrijders hebben, maar dat de
tomatenplant niet meewerkt. Tomaten zitten namelijk vol met klierharen die een
kleverige substantie afscheiden waar roofmijten in verstrikt raken. Roestmijten
zijn zo klein dat ze onder deze klierharen doorlopen en daar geen last van
hebben. Op die manier zijn ze dus uitstekend beschermd tegen rovers. Het
interessante is nu dat op het moment dat er veel roestmijten op een stengel
zitten, die plant lokaal deze klierharen uitschakelt. Ze verschrompelen
volledig tot kleine zwarte bolletjes. Zodra dat gebeurt hebben roofmijten
ineens vrij spel en zijn ze prima in staat zich te verplaatsen op de stengels
op zoek naar prooi. Op dit filmpje is dit effect mooi te zien: op stengels met
intacte klierharen lopen de roofmijten traag en na een tijdje zijn ze alleen
nog maar bezig om te proberen hun poten te ontdoen van de
klierhaarafscheidingen, terwijl op stengels met verschrompelde klierharen de
roofmijten enorm snel rondlopen. Dit lijkt een slim trucje van de plant om de
biologische bestrijding een handje te helpen, maar echt goed werkt het niet.
Voordat de weg is vrijgemaakt voor roofmijten is een deel van de roestmijten
allang verder getrokken naar nieuwe plantdelen met intacte klierharen.
Bestrijding van roestmijten met roofmijten lijkt haast een “mission
impossible”, maar met wat denkwerk lukt het ons wellicht om de roofmijten een
handje te helpen waardoor ze zich beter kunnen verplaatsen op de planten. Sommige
onderzoekers hebben gesuggereerd dat we misschien roofmijten kunnen kweken die
extra lange lopen hebben, zodat ze over de klierharen heen lopen, of andersom,
juist roofmijten selecteren met extra korte pootjes, zodat ze onder de
klierharen kunnen doorlopen. We moeten hoe dan ook nog behoorlijk creatief zijn
om dit kleine beestje dat roet in het eten gooit te onderdrukken.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s